Adile Naşit

Adile Naşit, 1950′de kendisi gibi tiyatro oyuncusu olan Ziya Keskiner ile evlendi. 1952 yılında çiftin bir çocukları dünyaya geldi. Bu sağ yanağında beni olan, güzel gözlü çocuğun adını Ahmet koydular. Ahmet ilkokul 2. sınıfa geldiğinde rahatsızlandı. Kalbinin doğuştan delik olduğu ortaya çıktı. Uzun yıllar okula gidemedi. İlkokul bitirme sınavlarını dışarıdan verdi. Ortaokul bitirme sınavlarına hazırlandığı dönemde kalp ameliyatına girdi. 1966 yılının 16 Haziran günü yapılan operasyon çok başarılı geçti derken, Ahmet fenalaşarak komaya girdi. Bir daha da uyanamadı. Adile Naşit o gün, Gazanfer Özcan-Gönül Ülkü Tiyatrosu’yla İzmir’de turnedeydi. Bu haberi aldıktan sonra bağrına taş basıp sahneye çıktı. Salondaki izleyicileri kahkahayla güldürürken, kendisinin içi cayır cayır yanıyordu. Üstelik oğlunu kaybettiği gün, kendisinin doğum günüydü. Adile Anne, bu dramı yıllarca evinin başköşesine astığı gencecik oğlu Ahmet’in resmiyle her gün yeniden yaşadı.

Adile Naşit Parkı – Çankaya – Ankara

Adile Naşit, 1982′nin Temmuz ayında, hayatının en kötü ikinci haberini yine İzmir’de aldı. 32 yıllık hayat arkadaşı Ziya Keskiner’in ölüm haberi, “Sezen Aksu Aile Gazinosu” komedisinin birinci bölüm arasında geldi. Ancak kimse kendisine ikinci bölüm öncesinde bu haberi veremedi. Adile Naşit oyunun bitiminde aldığı haberle bir kez daha yıkıldı. Kocası Ziya Keskiner, oğlu Ahmet gibi Karacaahmet Mezarlığı’na defnedildi. 1987′de Adile Naşit’i de yanlarına aldılar.

Adile Naşit ve 32 Yıllık Eşi Ziya Keskiner

Evlerinde bira yapmaları yasaklanan kadın eylemciler polsiten dayak yerken – Durban – Güney Afrika – 1962

İsyancılar tafından vurulan bir asker peder Luis Manuel Padilla’e sarılırken – Venezuela – 1962

Baban belki babandır ama anan anandır. Anneler Gününüz kutlu olsun. Canım anam bana saz çalmayı öğrettiği gün bağlamanın da bir canı olduğunu, eğer ona iyi davranıp konuşursam bana ses vereceğini söylemişti.

Takipçileri Bingöl’ü, “Babalarımız gerçek babamız değil mi, böyle tweet yazılır mı” diye tepki yağmuruna tuttular. Bazısı sanatçıyı provokatör olmakla suçladı. Bazısı, “Atatürk Kurtuluş Savaşı’nı kazanmasa o dediğin olurdu ama yazdıkların doğru değil” dedi. Yavuz Bingöl’ün geri adım atmaya hiç niyeti yoktu. Kendisine kızanlara, “Gerçekler acıdır, siz 3 maymunu oynamaya devam edin” şeklinde yanıt verdi. Yavuz Bingöl böyle bir gafa imza attığı için utanmalı ve herkesten özür dilemelidir. Ne demek, Baban belki babandır? Sen böyle bir sözü topluma karşı nasıl söyleyebilirsin? Bana göre Yavuz Bingöl’ün bu saygısız ve seviyesiz söyleminin sebebi, babasıyla uzun yıllardır yaşadığı problem.

Yavuz Benim Oğlum Değil

Yavuz Bingöl annesinden yıllar önce boşanan babasını hayatından silmişti. Hatta öğretmen emeklisi babası bundan 6 yıl önce gazetecilere şöyle dert yanmıştı: “Yavuz benim oğlum değil. Benim oğlum olsa kanser hastası olmuşum bakın, 10 gün önce beni aradı. 3 senedir aramayan Yavuz zannettim ki ‘Baba hasta olmuşsun geçmiş olsun’ diyecek. ‘Senin Allah belanı versin’ dedi. Böyle bir şey olur mu? Bilemiyorum neden. Ona ben her türlü yardımı ettim. İnkâr ediyor. O ne yazık ki meşhur olduktan sonra ‘Babam babalığını yapmadı’ diyor. Benim en çok zoruma giden budur. 1987 yılında parasızlıktan çocuğu yani torunum hastanede rehin kalmış. Beni aradı. ‘Parasızlıktan torunun hastanede kaldı’ dedi. Ben o zaman Gültepe adresine hemen 500 bin lira yolladım ve torunumu hastaneden çıkardım. Ama Yavuz bir günden bir güne torunumu bana el öpmeye getirmedi.”

Elin Kadınlarına Cip Alıyor

Yavuz Bingöl’ün babası Yılmaz Bingöl, oğlunu vefasızlıkla suçladı. Kanser tedavisi gördüğünü ve ömrünün sonuna yaklaştığını belirten Yılmaz Bingöl, “Yavuz masum rolünü çok iyi oynuyor. İki gecelik arkadaşlık yaptığı kadınlara kızlara cip alıyor, ben kirada oturuyorum. Ancak kendisinden bir şey istemiyorum. Yavuz dürüst ve karakterli bir çocuk ise çıkalım televizyona, yalansız belgeleriyle konuşalım” dedi.

(Mayıs 2012)

Son seçimlerin ortaya çıkarttığı bir gerçek var. Avrupa’da sosyalizm ve faşizm yükseliyor. Bu da yakın bir zamanda toplumsal çatışmaların habercisi gibi.

Bugün Batı insanının korkusu, umuduna baskın çıkıyor.

Bir anda özgüvenlerini kaybettiler. Her şeyden korkuyorlar.

Kendilerini çok yalnız hissediyorlar. Bir anda dostlarının olmadığını gördüler.

Çok acı ama sığınacak bir aileleri bile yok.

Cici demokrasilerinin her şeyi çözeceğini düşünüyorlardı, onun da hiçbir sorunu çözmediği, hatta giderek sorun kaynağı haline gelen, pahalı ve hantal bir şey olduğu gibi bir zanna kapılmaya başladılar.

Kilise de sığınacakları bir kurum değil. Sorun laiklik ya da sekülerleşme değil, sorun inançsızlık. Artık çoğu kişi, Hristiyanlığın bir inanç sisteminden çok, kaçacak bir sığınak olduğunu düşünüyor.

Batıda büyü, kehanet, cin, şeytan, kıyamet hikayelerinin son zamanlarda iyiden iyiye artması, insanların kehanetlerin ve falların peşinden koşmalarının sebeplerinden biri de bu.

Kimine göre Mesih’in artık gelip bu meseleye el koyması gerek. Özellikle Evangelistler böyle düşünüyorlar. Hatta “Tanrıyı kıyamete zorlamak”tan söz edenler de yok değil.

Ekonomik göstergeler de çok iyi değil. Yiyip, içip, gezip, oynayıp eğleniyorlardı. Ama o imkanları da giderek azalıyor artık.

Sosyal güvenlik maliyetleri her yıl çığ gibi büyüyor.

Batıda gelecek günler, geçen günleri aratacak gibi.

Hiçbir iktidarın işi kolay değil. Göreceksiniz, bundan böyle iktidarlar daha kısa ömürlü olacak, daha sert bir muhalefet dönemine girecekler. Sokak gösterileri, grevler, lokavtlar daha da artacak. İflaslar, işsizlik ve rüşvet olayları da öyle.

“Allah (cc) servet ve iktidarı halklar ve ülkeler arasında evirir-çevirir” der Kur’an-ı Kerim.

Allah (cc) bizleri, mallarımızı, canlarımızı, sevdiklerimizi, kimi zaman artırarak, kimi zaman eksilterek imtihan edecektir.

Sözün özü şu ki, gün döndü. Servet ve iktidar açlığından şikayet edenler şimdi, servet ve güçle, iktidarla imtihan olacaklar. Dünün müstekbirleri ise ezilmişliğin acısını yaşayacaklar.

Eğer işler kontrolden çıkarsa yeni bir dünya savaşına kadar gidebilir işin ucu. Benden sonrası tufan diye batılı ülkeler, ellerindeki gücü kullanarak kendi düzenlerinin devamını sağlamak adına çılgınca bir işe kalkışabilirler. O zaman bu değişim daha kanlı olacaktır. Ama, bana kalırsa bu işin sonucu değişmeyecektir.

Yoksullar ne kadar akıllı, dürüst ve merhametli olacaklar, müstekbirler ne yapacaklar, onu görmemiz gerek. Eğer şartlar çok kötü gelişirse, bu işin zaman, kan ve can maliyeti çok büyük olabilir. Bugün eğer büyük bir savaş çıkacaksa, bunun içinde din de olacaktır, ekonomi de, siyaset de, ideoloji de.

Sarkozy’nin gitmesi tek başına fazla bir şey ifade etmiyor. Ama Fransa’nın akibeti, başta İtalya olmak üzere, İspanya, Portekiz ve Belçika’dan başlayarak bütün Avrupa’yı radikal bir şekilde etkileyecektir. Bu değişim, Avrupa Parlamentosu’nda önemli değişikliklere sebep olacaktır. Bu değişim kaçınılmaz.

AB dağılabilir mi? Bu mümkün. Ama önce Euro havzasında bir kriz çıkacak gibi gözüküyor.

Eski Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy

Seçim sonuçları Batı’nın işini kolaylaştırmayacak gibi. Aksine bu işleri daha da içinden çıkılmaz hale getirecek. Sosyalistler, liberaller, Hristiyanlar, faşistler, globalistler, sağcılar, Avrupacılar. Ve tabii yabancılar.

Ekonomideki kötüleşme, faşist oylardaki artış, yabancı düşmanlığı ve İslam karşıtlığını daha da provoke edebilir. Batı’nın yumuşak karnı burası.

Bir de imtiyazlı yabancılar var. Yahudiler, İslam ülkelerinden Batı’ya göç eden ve Batı’da himaye gören Hristiyan unsurlar ve azınlıkta olan etnik topluluklar.

Bunlar ne demokrasiden geri dönebilirler ve ne de ileri doğru gidebilirler.

Sonun başına geldiler. Fransız seçimleri, bu anlamda bir milat olma özelliği taşıyor.

Akılsız Sarkozy, ham hayaller uğruna, hem ülkesini, hem de tüm Avrupa’yı bir felaketin eşiğine getirdi. Sarkozy’nin ektiği rüzgarlar fırtınaya dönüşürse, onu biçmek Hollande’a kalacak gibi gözüküyor. Şimdi Hollande-Merkel ilişkisine bakmak gerek. AB’nin geleceği biraz da büyük abi İngiltere, zengin birader Almanya ve yoksul, aydın ve laik Fransa’ya bağlı gibi gözüküyor. Ama şimdiden gözlemciler, AB’nin geleceği ile ilgili olarak Hollande ile Merkel arasında görüş birliği konusunda pek de iyimser değiller.

Bu arada hemen Sarkozy gitti diye sevinmek doğru değil. İstikrarsız bir Avrupa, Türkiye’yi de sıkıntıya sokar. Faşistlerin yükselişi de başka bir sorun.

Selam ve dua ile.

(Abdurrahman Dilipak, 2012-05-08)

Bizim gibi ülkelerde spor, toplumu uyutmak için bir beşiktir aslında.

Futbol bugün bir kumara dönüşmüştür. Puttur, bir başka yanı ile. Her şey put olabilir. Para, kadın, lider. Bir şey her şeyden önce geliyorsa, o nesne puta dönüşebilme riski taşır. Her şey futbol için ya da kendi takımı için ise birileri açısından, orada ciddi bir sorun var demektir.

Sosyo psikolojik açıdan mikro faşizm etkisinden söz etmek mümkün. Taraftar olmak, ötekine düşmanlığa kadar giden bir sürecin başlangıcı ise bunu iyi düşünmek gerek.

Futbolun bir centilmenlik filan olmadığını gördük. İçinde saldırgan bir kişilik besliyor.

Haksızlığa uğramış olmak, başkalarına haksızlık etme hakkı vermez. Polis gözyaşartıcı gaz sıktı diye İETT otobüs durağı tahrip edilmez. Metrobüse saldırılmaz.

Vali diyor ki, eğer kupa verilmeseydi GS’lılar, Florya’nın altını üstüne getirecekti!

Ne demek bu! Tehdit, şantaj, esir alınan bir yönetim!

Hadi bu işi bir meşru bir oyun kabul edelim. Bir takım kazanmış, kupayı orada almasında ne var?

GS kazanınca FB bunu yaptı da, tersi olsa ne değişecekti. Bana göre bir şey değişmeyecekti. Çünki bu taraftarlar 3 aşağı, 5 yukarı birbirine benziyor. Aynı kaynaktan besleniyorlar.

Siyaset ve media bu olaya çanak tutuyor. Bu yapı bir şekilde destekleniyor.

Ama artık birilerinin bu işe bir dur demesi gerek. Bu durum toplumun ruh sağlığı açısından sorun olmaya başladı. Aileler ve gençlerin ruhsal gelişimini engelliyor. Kötü bir rol model üretiyor. Aile ve Spor Bakanı bir araya gelip bu konuyu psikologlarla, sosyologlarla birlikte gözden geçirmeli.

Erkekler yetmedi, şimdi kadınlar da bu oyunun içine çekiliyor. Kadınlar da küçücük çocuklarının ellerinden tutup bu aleme sokuyorlar.

Her önemli maçtan sonra trafik kilitleniyor. Sarhoş sürücüler birer trafik canavarına dönüşüyor, birileri silaha sarılıyor. İnsanlar birbirine giriyor, yağma olayları yaşanıyor.

Bu sefer, cemaat, camia, Ergenekon, polis hepsi birbirine karıştı.

Devlet nasıl tiyatrodan elini çekiyorsa, futboldan da elini çeksin. Belediyeler de öyle. Sporu sporculara ve halka bırakın. Kamu karışmasın bu işe. Spor yapana altyapı hizmeti sunsun, o kadar.

Bu son olaylar, Türkiye’nin bu konuda hangi noktaya geldiğini göstermesi açısından önemli bir gösterge oldu. Özellikle büyük kentlerde futbolun toplumsal barış açısından nasıl bir risk oluşturduğu bu vesile ile görülmüş oldu.

Nasıl eşini döven adama eşine ve evine yaklaşma yasağı getiriliyorsa, futbolda şiddete karışanlara, stadyuma yaklaşma yasağı getirilmesi gerek. Tekrar aynı suçu işlerlerse, çok daha ağır bir şekilde cezalandırılmaları gerek.

Birçok insan futbol maçı olduğu zaman o güzergahı kullanmıyor, erkenden evine kapanıyor. Toplumda ciddi bir korku havası oluşmaya başladı. Gece yarılarına kadar araç konvoyları ile toplumu terörize ediyorlar.

Basında ve toplum içinde bunları kışkırtanların da ciddi bir şekilde takib edilerek cezalandırılmaları gerek.

Spor kulüplerine maddi kaynak aktaranların bu desteklerine ya sınırlama getirilmesi ya da bunların matrahtan düşülmesine izin verilmemesi gerek.

Spor yapılır, o zaman sağlıklı bir şeydir. Ama bunu kumar ya da gladyatörlerin savaşlarına döndürenler spora hizmet etmiş olmuyorlar.

Gazetelerin bu konuya bu kadar geniş yer ayırmalarını da anlamıyorum. Doğru da bulmuyorum. Tiraj açısından ilk 8 içinde iki de futbol gazetesinin bulunması da düşündürücü.

Bu işin içinde eğitimli, para ve statü sahibi insanlar da var. Çapulcu takımı değil bunların önemli bir kısmı. İçlerindeki akıl ve insaf sahipleri bile bunlarla başedemiyor.

Bu tribün terörü filan değil. Bu derin öfkeyi devlet, basın ve sermaye birlikte besledi, büyüttü.

Şimdi de işin içine derinler karıştı. Şike davasını biraz daha eşeleyin bakalım içinden ne çıkacak? Cemaat, Ergenekon, ABD’nin tartışma konusu edildiği bir spor olayı içine gizlenmiş derin bir sır var bu işin içinde.

Bu rezalete bir dur denilmesi gerek. Yetti artık!

Selâm ve dua ile.

(Abdurrahman Dilipak, 2012-05-16)

Galatasaray ile Fenerbahçe arasındaki şampiyonluk maçının ardından yaşanan olaylar nedeniyle Galatasaray’ın şampiyonluk kupası ve madalyaları teslim edilememişti. Olayların sona ermemesi nedeniyle Türkiye Futbol Federasyonu yetkilileri kupa töreninin ‘soyunma odasında’ gerçekleştirilmesine karar verdi ancak bu teklif kabul görmedi. Teknik Direktör Fatih Terim, “Bu çocuklar zorlu bir mücadele sonrası analarının ak sütü gibi bu kupayı hak ettiler. Bu kupayı buradan almadan gitmeyeceğiz” diyerek kararlılıklarını dile getirdi.Yaklaşık 2 buçuk saattir süren kupa krizi Başbakan Tayyip Erdoğan‘ın devreye girmesiyle aşıldı ve Galatasaray şampiyonluk kupasını aldı. Fakat şiddet olayları maç sonrası da devam etti. (12 Mayıs 2012)